بر سنگ گور او، نام کاملش، ویلیام ویلکی کالینز، تاریخ تولد و مرگ، همراه با این جمله حک شده بود: «در اینجا نویسندۀ کتاب زن سفیدپوش و آثار داستانی دیگری خفته است.» به‌رغم نگارش اثر درخشانی به نام «ماه الماس» و ارزش‌های غیرقابل انکار «آرمادیل و دیگر هیچ نامی» کالینز این‌چنین خواسته بود که او را با نام این کتاب به‌خاطر بسپارند. بانوی سفیدپوش دلپذیرترین اثر ویلکی کالینز و به قول تی. اس. الیوت: «در دوران درخشش داستان‌های مهیج و دلهره‌آور، این اثر یکی از درخشان‌ترین ملودرام‌های آن دوره است.» زندگی ویلکی کالینز ملغمۀ عجیبی است از شرافت و هرزگی، بُزدلی و بی‌باکی! دوستانش طیف وسیعی بودند از نقاشان بی‌هویت دوره قبل از رافائل که برادر نقاشش چارلی با آن‌ها حشرونشر داشت تا هم‌نشینی و دوستی بسیار نزدیک با چهرۀ درخشانی همچون چارلز دیکنز که آبروی ادبیات انگلیس است! دیکنز بسیار محترمش می‌داشت و می‌گفت: «او به‌قدری مبادی آداب است _و یا حداقل چنین رفتار می‌کند!_ که آدم خیال می‌کند با «دون جیوانی» طرف است!»